Ezani i ka shartet, nëse një shart i mungon ai ezan është i
pavlefshëm.
Shartet e ezanit janë:
1. Që teksti i ezanit të jet i renditur do të thotë mos me i thënë
dy rreshta me pushu një kohë e pastaj me vazhdu.
2. Që të thirret ezani pasi të fillojë koha, nuk pranohet që të
thirret para se të fillojë koha.
3. Që të këndohet fillim e mbarim prej një personi do të thotë
mos me i këndue pjesët e para një muezin, e me i vazhduar
muezini tjetër.
4. Që të jetë në gjuhën arabe. Nëse prej xhematit asnjë person
nuk e di ezanin në gjuhën arabe lejohet me e thirrë në
gjuhën e tyre të cilën e kuptojnë.
Vërejtje: Nëse teksti i ezanit ndryshon në rreshtimin e thënjeve p.sh. “Haje alel
felah” këndohet para “Haje ales-salah” është mekruh që do të thotë muezini e
rifillon thirrjen e ezanit, por nëse nuk e rifillon ai ezan pranohet.
Sunnetet e ezanit janë:
1. Që muezini të jet me abdest
2. Që muezini të ket zë të bukur. Muhamedi a.s. e ka pëlqyer
zërin e Mahdhurit dhe ia ka mësuar ezanin për me thirrë
3. Që muezini të hypë në ndonjë vend të lartë (nëse ezani
thirret pa ndonjë zëzmadhues)
4. Që ezani të këndohet në këmbë e jo ulur (nëse ska mundësi
në këmbë lejohet ulur)
5. Me u kthy ka kibla gjat këndimit të ezanit (kur të këndohet
“Hajje ales-salah” kthehet muezini pak në të djathtë. Kur të
këndohet “Hajje alel felah” muezini kthehet pak në të majtë)
6. Në ezanin e sabahut sunet është që të shtohen fjalët
“Essalatu hajrun minen-nevm. Essalatu hajrun minen-nevm”
që do të thotë “namazi është më i vlefshëm se gjumi”.
7. Me i fut gishtat në vesh gjat këndimit të ezanit.